دمن تورابه کسي هديه مي دهم که ازمن عاشق ترباشدوازمن براي تو مهربان تر.
من تو را به کسي هديه مي دهم که صداي تو را از دور، در خشم، در مهرباني، در دلتنگي، در خستگي، در هزار همهمه ي دنيا، يکه و تنها بشناسد.
                           
من تو را به کسي هديه مي دهم که راز معصوميت گل مريم و تمام سخاوت هاي عاشقانه اين دل معصوم دريايي را بداند؛ و ترنم دلپذير هر آهنگ، هر نجواي کوچک، برايش يک خاطره باشد.

او بايد از نگاه سبز تو تشخيص بدهد که امروز هواي دلت آفتابي است؛ يا آن دلي که من برايش مي ميرم، سرد و باراني است.

                                                          
اي.... ،اي بهانه ي زنده بودنم؛ من تو را به کسي هديه مي دهم که قلبش بعد از هزار بار ديدن تو، باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد. همان طور عاشق، همان طور مبهوت و مبهم...

تو را با دنيايي حسرت به او خواهم بخشيد؛
ولي آيا او از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر است؟آيا او بيشتر از من براي تو گريسته است؟؟ نه... هرگز... هرگز .....

 

دلم بدجوری گرفته..هر طرف که نگاه ميکنم تو رو ميبينم..عطرتو حس

ميکنم و صداتو ميشنوم..اما تو هيچ وقت نيستی...

ميترسم دستاتو تو دستم بگيرم..ميترسم بلور انگشتاتو بشکنم...

می ترسم تو هم مثل من بوی تنهايی و غربت بگيری..

می ترسم اين بغض هزار ساله به تو هم سرايت کنه...

من از مرگ نمی ترسم از رفتن تو می ترسم..می ترسم تو بری و من نميرم!

می ترسم بدون تو زنده بمونم..

دلم گرفته...!! مثل تموم شبهايی که گذشت..!! مثل تموم شبهايی که بدون

تو خواهند اومد...!!

روزگارم از شبهای بی ستاره تو هم تيره تر شده..تنها يادت هست که اميد

سپيده ای هرگز نيومده رو تو دلم زنده نگه ميداره...

ديگه زير بارون خيس نميشم..!! ياد اون چتری که بالای سرم گرفتی تا ابد

با منه..

من و ببخش که هنوز ازت پرم ..که هنوز نميتونم ازت دل ببرم..

راستی تا حالا شده اون قدر دلت برای کسی تنگ بشه که با شنيدن اسمش

هم بغض گلوتو بگيره؟؟ تا به حال شده اون قدر بخوای برای يه نفر بميری

که از زنده بودنت هم خسته بشی؟؟ يا شده دلت بخواد زمين و زمان متوقف

بشن تا نگاهی که به تو خيره شده لحظه ای بيشتر باقی بمونه؟؟

ميدونی...

من عاشقم چون فقط يه بار تو دلم زلزله اومد اما از زلزله بم هم مخرب تر..

چون هميشه قلبم واسه يه نفر زد (واسه تو)...

ميدونی...

تو هيچ وقت نتونستی ذهنموبخونی..اشکموببينی..صدامونشنيدی..صدايی

که خودت خفش کردی..صدايی که يه روز بهت ميگفت دوست دارم.

عشق من پاک بود..عشق من با عشقای حالا فرق داشت                         

وقتی می گفتم دوست دارم با بند بند وجودم ميگفتم..                              

اما هیچ وقت نفهمیدی...                                                                   

امشب دوباره عطر تورا بو کردم                                                                   

     نامه ی جدایی                                                                           

علا قه شدیدی که سابقا" به تو ابرازمی کردم 

دروغ بود و بی احساس و در حقیقت نفرت من       

نسبت به توروزبه روزبیشترمی شودوهرچه بیشتر تو را می شناسم

به دورویی و بد خویی تو بیشترپی می برم 

این احساس در دل من جایی می گیرد که

روزی از هم جداشویم واین راهم می گویم که دیگربه هیچ وجه حاظرنیستم

روزی شریک زندگی توباشم واگرچه دوستی تومثل گلهای بهارکوتاه بودولی در همین مدت

توانستم به طبیعت فرومایه وهوسهای درونی توپی ببرم و باید بگویم که مطمئن هستم

اگر ازدواج من تو سر بگیرد تمام عمررا

باپشیمانی خواهم گریست واگر چه افسانه آشنایی مانند پایانش جدایی خواهدبودو جداازهم

خوشبخت خواهیم بود و حالا لازم است بگویم

این موضوع را هیچ وقت فرا موش نکن ومطمئن باش

این نامه راسرسری نمی نویسم چقدرناراحت کننده است كه اگر

بازهم بخواهی درصدددوستی بامن باشی بنابراین ازتومی خواهم

جواب نامه را ندهی چون نامه های تو سراسر پر از

دروغ وتظاهر به

محبت است من تصمیم گرفته ام که برای همیشه

تو ویادگار تلخ عشقت را فراموش کنم چون دیگر حاظر نیستم

خودراراضی کنم كه دوستت داشته باشم وشریک زندگی تو باشم

 حالااگرتومی خواهی به محبت درونی من پی ببری خواهش می کنم

یکباردیگرنامه راازاول یک سطردرمیان بخوانفقط سطرهای آبی

سال های زیادی است که در کلاس درس روزگار معلم ادبیات سعی کرد تا من شاگرد را قانع کند که ؛
عقل و دل موصوف و صفت هستند
اما بعد از این همه سال حرف معلم ریاضی را قبول کردم
چون تازه یاد گرفتم که عقل و دل همان دو مجموعه افراز شده از وجودم هستند
که هیچ وجه اشتراکی با هم ندارند
یا به قول معلم ریاضی :
اشتراکشان تهی است
پس چه بهتر از آن دو اجتماع بگیریم...